میتیا

از اسب افتادن

mitia — Thu, 17 Jan 2008 17:07:18 GMT

قالَ: وَ لَمّا اءُثْخِنَ الْحُسَيْنُ )ع( بِالْجِراحِ، وَ بَقِيَ كَالْقُنْفُذِ، طَعَنَهُ صالِحُ بْنُ وَهَبِ الْمُزَنى عَلى خاصِرَتِهِ طَعْنَةً، فَسَقَطَ الْحُسَيْنُ ع عَنْ فَرَسِهِ الَى الاءرْضِ عَلى خَدِّهِ الاءيْمَنِ.

ثُمَّ قامَ صلوات الله عليه .و خَرَجَتْ زَيْنَبُ مِنْ بابِ الْفُسْطاطِ وَ هِىَ تُنادى : وا اءَخاهُ، وا سَيّداهُ، وا اءَهْلَ بَيْتاهُ، لَيْتَ السَّماءَ اُطْبِقَتْ عَلَى الارْضِ، وَ لَيْتَ الجِبالَ تَدَكْدَكَتْ عَلَى السَّهْلِ.

و حسین (ع) از جراحت ها و زخم ها به ضعف و سستی دچار شده بود ، و بر اثر (بسیاری تیرها بر پشت) مانند خار پشت به نظر می رسید. در این هنگام صالح بن وهب مزنی نیزه ای بر تهیگاه امام زد. پس حسین از بالای اسب خود به روی گونه راستش بر زمین افتاد . سپس باز ایستاد که درود خدای بر او باد . در این حال زینب (علیه السلام ) از میان خیمه های حرم بیرون دوید در حالی که فریاد می کشید : ای وای برادرم، ای وای آقای من ، ای وای اهل بیتم .کاش آسمان بر زمین می افتاد و کاش کوه ها روی زمین ریز ریز می شدند .*

آن چه آمد صحنه ای است از مقتل لهوف ، که گویا معتبر ترین مقتل شیعه است . صحنه ای که حسین بن علی تسلیم دشمنان می شود و تاب و توان جنگاوری را از دست می دهد . صحنه ای است که باید بار اصلی ترازدی را ، به دوش بکشد . این ، جاییست که خواننده می بایست در اوج تاثر و اندوه قرار بگیرد . و از آن روی که در روایت یک واقعه تاریخی مشهور عام ، فقط نوع روایت می تواند این تاثیر را ایجاد کند ، راوی ناگزیر است تمهیدی به کار بگیرد تا اثرگذاری روایت را به سطح مطلوب برساند. و در این راه از کلیشه ای موفق کمک می گیرد .فرو افتادن از اسب .

و این تصویریست که چند بار پیش از آن در مورد دیگر کشته شدگان کربلا به کار گرفته بود . فروافتادن یک سوار از اسبش مضمونی است که از این پیشتر، بارها و بارها در موقعیت شکست قهرمانان داستان ها تکرار شده است . به ویژه در داستان های حماسی . فارغ از فیلم های بسیار که دیده ایم وداستان های فراوان که خوانده ایم و همگی حاوی این تمهید بوده اند ، در شاهنامه نیز هیچ پهلوانی از اسب فرو نمی افتد مگر آن که مرده باشد. تا آن جا که گاه از اسب فرو افتادن به مجاز افاده مرگ یا شکست را می کند .

و اهمیت این تصویر تا آن جاست که به زبان عامه نیز راه یافته است . چنان که می گویند فلان کس از اسب افتاده نه از اصل .

اما چرا چنین حالتی مفهوم شکست را به ذهن مخاطب متبادر می کند ؟ در پاسخ به نظر می رسد اسب همواره ، به ویژه در میان اقوام سامی نمادی از فر ، شکوه و قدرتمندی بوده است . نگاره خسرو پرویز را بر بیستون به یاد بیاورید . خسرو نشسته بر اسبی ایرانی است با سینه ای کشیده و مغرور و والرین امپراتور روم ، مقهور و ناکام زانو زده در برابرش . پیاده شکست خورده و زبون است و آن که بر اسب نشسته کامران و پیروز. یا به تصویری فکر کنید که فردوسی بزرگ از سیاوش می سازد هنگامی که در تدارک فرو شدن به کام آتش است :

سیاوش بیامد به پیش پدر یکی خود زرین نهاده به سر

هشیوار و با جامه ای بس سپید لبی پر ز خنده ، دلی پر امید

یکی تازیی بر نشسته سیاه همی خاک نعلش برآمد زماه

انگار اگر اسب به وصف در نیاید شکوه سیاوش کامل نمی شود . به طورکل هنرمند ایرانی هر گاه خواسته شکوه و قدرت را به شخصیتش بدهد ، با اسب توصیفش کرده است . از نگاره بیستون و شاهنامه تا تصویر گل محمد در کلیدر، از همین فرمول پیروی کرده اند . و این نماد قدرت پنداشتن اسب تا آن جا بوده که گاه مشبهٌ به تشبیهی می شده است با وجه شبه قدرت .مثل این بیت خاقانی :

هر کجا نعلی بیندازد بُراق طبع من

آسمان زان تیغ بران سازد از بهر قضا

و از دیگر نشان هایش همین که ایزدان ایرانی نظیر مهر و سروش در گردونه هایی هستند که اسبان با شکوهی یدکشان می کشند. یا تیشتر فرشته باران که در هیئت اسب به نبرد اهریمن می رود. تا دلتان بخواهد در فرهنگ ما و سایر اقوام سامی از این دست مثال ها پیدا می شود برای اثبات این ادعا که اسب نماد شکوه و قدرت است .

به این ترتیب از اسب فرو افتادن ، به نوعی خلع قدرتی ناگهانی است . بهترین تصویر برای شکست . شکستی عمدتا با شکوه ، چرا که مسبوق به قدرت است . و از آن جا که این شکست هم با شکوه است و هم ناگهانی شوک شدیدی به مخاطب وارد می کند . ( یک بار دیگر آن تکه بالا از لهوف را بخوانید و ببینید بعد از افتادن برادر از اسب چه احساس عجیبی در گفته های زینب نهاده شده است .)

آن چه باعث شد به یاد این مطالب بیفتم تصویری بود از شاه مخلوع که چندی پیش به مناسبت سالروز خروجش از تلویزیون پخش می شد . چهره محمد رضا پهلوی آن روز ، چهره یک از اسب افتاده بود. مذبوحانه تلاش می کرد نشان دهد برای استراحت است که می رود. در حالی که گرد اندوهی ناگزیر بر چهره او و اطرافیانش نشسته بود . چهره خاتمی هم برایم همین حالت را داشت ، وقتی دست در دست احمدی نژاد پیروز شده وارد ساختمان پاستور شد . کمی که دقتمان بیشتر شود چهره تمام قدرتمندانی که شکست تلخی می خورند ، شبیه چهره قهرمانانی می شود که در داستان ها و فیلم ها از اسب

می افتند . خواه چهره جان کری باشد خواه چهره ناصر حجازی . بن هور باشد یا امیر مسعود تاریخ بیهقی بعد از نبرد دندانقان .

حال چه می شود که برخی از اسب افتاده ها دوباره بر می خیزند و آن چه اصل و اصالتی است که که از دست دادنش شکست حقیقی محسوب می شود را من نمی دانم . فقط می دانم برخی از اسب افتادن ها انسان را از اصل هم می اندازد طوری که نمی توانی بلند شوی باز . و می دانم که قدرت حقیقی نه اسب ، که اصل است . ولی ، این اصل چیست ؟ چه طور کسبش می کنند ؟ کسی نمی داند ؟

پ.ن 1 : عاشورا نزدیک است . این پست را بخوانید که سال گذشته نوشتم این روزها .

پ.ن 2 : "زمستان است" مرحوم اخوان را هم به صدای شجریان بشنوید .در این سرما کیف می دهد.

چرا انسان گرگ انسان است ؟

mitia — Fri, 04 Jan 2008 16:39:18 GMT

کودکان نمی آموزند که کتاب ها وجود دارند ، که صندلی هایی وجود دارد ، و غیره و غیره ... ، بلکه می آموزند کتاب ها را بیاورند ، بر صندلی ها بنشینند و قس علی ذلک .

بعدها البته درباره وجود اشیا پرسش می شود . "آیا اسب شاخدار واقعا وجود دارد ؟" و نظایر آن اما چنین پرسشی فقط به این دلیل ممکن است که برایش هیچ پاسخی به سان قاعده پا به عرصه نمی گذارد . پس انسان چه طور می تواند خود را نسبت به وجود اسب های شاخدار قانع کند ؟

لودویک ویتگنشتاین ، رساله فلسفی – منطقی

می دانیم وقتی از چیزی بهره مند نیستیم و عینیت آن مفهوم را در زندگی روزمره نمی بینیم ، پرسش هایمان آغاز می شود . جست و جویمان . تمنایمان هم . بنابر این وقتی از چیزی استفاده می کنیم دیگر نه در مورد وجود وعدمش تحقیق می کنیم و نه تلاش می کنیم پیدایش کنیم . اصولا مطلوب ، زمانی مطلوب به حساب می آید که در دسترس ما نباشد . نظیر همان حکایت کهنه عشق و وصال که عرفا به شب و روزش تشبیه کرده اند .

پیداست اگر بتوان تاییدی بر نظریه امثال گروسیوس و توماس هابز در باب طبیعت انسانی ، آورد با تمسک به همین مقدمه است .

جان مایه نگره هایز این جمله است : انسان گرگ انسان است . و در شرحش عباراتی از این دست آورده است که :

"تا زمانی که حکومتی بالای سر انسان ها نباشد تا آن ها را وادار به اطاعت کند در حالتی به سر می برند که به آن جنگ نام داده اند و این جنگ جدال هر فرد است در برابر فرد دیگر " یا این "طبیعت انسان ها را تا این درجه نامتحد ، متمایل به حمله به هم و نابود کردن آفریده است " و غیره .

با توجه به مقدمات بالا، در این بخش می توان پرسید که اگر امنیت و آرامش در نهاد انسان امروز مستقر است چنین شعری چه معنی می تواند داشته باشد :

روزی ما دوباره کبوترهایمان را پیدا خواهیم کرد

و مهربانی دست زیبایی را خواهد گرفت

روزی که کمترین سرود بوسه است

و هر انسان برای هر انسان برادری است

روزی که دیگر درهای خانه مان را نمی بندیم

و قفل افسانه ایست

بگذریم از هزاران اثر ادبی و هنری که در تمنای صلح و برادری پدید آمده اند . علم اخلاق برای چه وضع شده است ؟ ادیان و مکاتب عرفانی چه چیزی برای عرضه دارند ؟ یا بودا چه چیزی به مفهوم انسان اضافه کرد ؟ چرا در هر انقلاب وازه برادری و برابری مطرح می شود ؟ کمی بیندیشیم . اگر انسان همان طور که روسو آرزو می کند طبیعتا صلح طلب و بزدل است ، تجربه های شخصی ما چگونه باید تاویل شوند ؟

در این بخش از هلوکاست و ارتش زیوکو و جنایات بشری حرف نمی زنیم . به صفحه حوادث نشریات هم کاری نداریم . چرا وقتی می خوابیم درها را قفل می کنیم ؟ برای چه مهارت های رزمی را فرا می گیریم ؟ چرا همه مفتون قدرت و برتری و خودکامگی هستیم ؟ پیش نیامده آرزو کنید شخصیت منفی فیلم پیروز شود ؟ پیش نیامده هیتلر را تحسین کنید ؟ اگر معتاد ژولیده ای به سمتمان بیاید احساس ناامنی نمی کنیم ؟ چرا اصل را بر مسالمت آمیز بودن هیچ چیز نمی گذاریم ؟

علت وقوع جنگ و جنایت ها را نمی پرسم . به خرده جنایت های اجتماعی بپردازیم .( با احترام به اریک مانوئل اشمیت ). تصور کنید A اسلحه ای بر شقیقه B گذارده و از او می خواهد C را بکشد . کدام ما در این موقعیت جان دیگری را بر جان خود ترجیح می دهیم ؟ این مثال اگزجره ای از دسته بندی های قدرت در ادراک ماست . تنها با کسی سر جدال نداریم که از ماست . و این ما جنبه منیّت نیرومندی دارد . چنان که اگر پیوندهای منفعت یا همبستگی بگسلد به سرعت بدل به دیگری می شود . و جان دیگری ، ناموس دیگری ، مال دیگری و ... ( مثال عرفی اش همان داستان ناموس خود و ناموس دیگران و مزاحمت برای اناث !)

نمونه دیگرش جذامیان در قرون گذشته که هر گاه از محله جذامیان خارج می شدند می بایست زنگوله ای در دست می گرفتند تا بیماری به برادر و همسر سابقشان سرایت نکند.

دو سه روز پیش برف سختی باریده بود . خیابان را هم آب گرفته بود . رقابت انسان های خسته در آن غروب تاریک برای یافتن تاکسی و شیطنت ها و خباثت هاشان برای سبقت جستن از هم بی شباهت به میدان نبرد چالدران نبود .

و تا صد دفتر می توان از این دست مثال ها آورد . اگر کمی به خود رجوع کنیم می بینیم که همه ما در نهاد تمایل به جدال با دیگران ، کسب قدرت و برتری نسبت به ایشان داریم و اگر آزادی کسب قدرت هایمان با یوغ قدرتمندی به نام قانون و حاکمیت قانونی مهار نشود چه بسا به دام توحش و بی هنجاری بیفتیم .

روسو استدلال می کند که هابز در باب انسان امروز صحبت می کند و نه انسان طبیعی . که انسان امروز صد بار در خمیر مایه جامعه ورآمده و تخمیر شده است . اما مشکل ما هم با همین انسان امروز است . متاسفانه انسان مدرنیته در روند تکامل تدریجی گرگ بودن قرار دارد . هر روز شرارت و زعارت بیشتری پیدا می کند . امروز ، انسان گرگ انسان است . وگرنه مبرهن است که یک سرخپوست در باب تملک هیچ چیز دسته بندی میان بشر قائل نبود . از دید وی همه چیز مال همه کس بود. همان طور که در قرارداد اجتماعی روسو هم به آن اشاره شده است .

آنچه باید نگرانمان کند ادامه این توحش است و ادامه وضع قانون ها . چرا که به قول بزرگی : بدترین ملت آنست که قوانین بیشتری دارد .

پ.ن 1: همین جا تولی خود را نسبت به لیبرالیسم دموکراسی ماخوذه از آراء روسو اعلام می دارم و نسبت به خودکامگی و استبداد طلبی هابز اعلام برائت می کنم . فقط تا همین جا می توان موافق آراء توماس هابز بود .

وقتی شوپنهاور قدر می شود

mitia — Sat, 22 Dec 2007 19:34:18 GMT

زندگی من و امثال من بالذات همواره مشحون از انواع نفی هاست .( توضیح آن که امثال من تعداد زیادی انسان هستند ، ولی نه همه انسان ها) و از آن روی که از نفی و بر پایه نیست ، همواره هیچ امری به عینیت نمی رسد و تحقق نمی یابد ، زندگی ما پر می شود از کاستی های نا خواسته و نامطلوب که عقل عمل گرا و چه بسا خرد ناب کانتی را نیز به محاق یاس و ابهامی ناگزیر فرو می برند .

علم ما از سالیان نه چندان دور بر پایه شک گرایی دکارتی و نگاه پوزیتیویستی در اندک یقینیات متقن و متقین خلاصه شده است که گاه همان هم از پشت عینک تشکیک نگریسته می شود . ما معمولا نمی توانیم . نمی توانیم نیازهامان را پاسخ دهیم چرا که یا نیازمان افزون از توان است و یا زمانه سفله پرور و تقدیر غدار فریفتکار را با ما سر سازش نیست .

نمی توانیم راضی باشیم . نمی توانیم نارضایتی مان را فریاد کنیم . معمولا در تحقیق و تحقق رویاها و پندارهامان

شکست می خوریم . سر در گریبان فرو می بریم ، با خودمان خوش می شویم و در خودمان التذاذ مفاهیم دستمالی شده پرزرق وبرق گذشتگان را مزمزه می کنیم و می خندیم احیانا.

در این عصر ما غول نداریم . بلد نیستسم سجاده مان را بر آب پهن کنیم و نماز بخوانیم . فلک را سقف بشکافتن و طرح نو در انداختن که هیچ ، در تکرار طرح های ناهنجار پیشین هم موفق نیستیم . بلد نیستیم مفتعلن مفتعلن بکنیم . بلد نیستیم از مفتعلن مفتعلن ها افسانه در بیاوریم . بلد نیستیم . نه .

گاه خرسند می شویم که توانسته ایم فعلی را از میدان اندیشه و تصمیم به ساحت عمل بیاوریم. اما به درستی اگر بنگریم آن چه در آن مورد باید می توانسته ایم و نتوانسته ایم سهمیست شگفتتر و شگرفتر از توانستن هامان.

ما نیز به مانند وانهاده گان مصمم عصر منحط اگزیستانسیالیسم ، می کوشیم سرنوشتمان را به دست خود رقم بزنیم و هر آن چه به سرمان بیاید که می اندیشیم . اما تفاوت عصر ما با آن ها در تفاوط است . ما در میان نشانه هایی که هیچ را نشان می دهند سرگردانیم و خودمان هم نمی دانیم به چه می اندیشیم که باید همان هم رقم بخورد برایمان . نتیجه اش می شود این که نمی دانیم چه به سرمان می آید . چون نمی دانیم چه می اندیشیم . راه و طریق فضیلت و رذیلت را گم می کنیم و در ابهام و گنگی مبهوت و متحیر ندانسته هایی می شویم که از ذهنمان به عرصه عمل امده اند . یک تفاوط معمول !

از این نیست ها بر خلاف نیست های مولانا هرگز هست پدید نمی آید . چه ، نه نیست ما مسبوق به هست پیش از این بوده و نه نیستی به علم و عمد و اراده ذهنی ما واقع شده است . در این ویرانه نه گنجی است و نه عمارتیش در پی خواهد بود. آن چه هست صرفا ویرانیست و بومان و بوفان معانی ناهموار سلبی که بر فرازش پرواز می کنند .

می ترسم از ان روز که این نتوانستن ها عادت شود . به تدریج احساس نشود و عادتا نتوانیم . آن وقت مشخص است که نخواسته ایم . چرا که خواستن توانستن است و مشخص می شود که ندانسته ایم که دانستن خواستن است و بعد مشخص می شود که نتوانسته ایم که بدانیم و به واسطه دانستن بخواهیم و به واسطه خواستن بتوانیم که بدانیم که بخواهیم که بتوانیم که بدانیم که بخواهیم که بتوانیم که.... واین سیکل نفی عمل و بالطبع و التبع نفی انسانیت تا ابد ادامه می یابد . تا انحطاط کامل مفهوم انسان . این نشدن ها واقعا نفرت انگیز است واقعا .

پ.ن : نمونه این ناتوانی ها همین است که من نتوانستم به شما منتقل کنم آن چه را می اندیشم .

پ.ن دیگر : آقای ولادیمیر مایاکوفسکی می فرمایند :

بمیر شعر من

چون یک سرباز بمیر

چون ناشناس

در حمله ها

خودیها به خاک افتادند .

شانزدهم آذر ؟؟؟

mitia — Fri, 07 Dec 2007 15:33:18 GMT

ما در کجا هستیم وای ، مادر که من ها ما شدند

وین شعله های سخت میر مغلوبه ی فردا شدند

از پچپچه ، از زوزه ها در این شب نفرت زده

ترسیده بودم من ولی بعضی چه بی پروا شدند

از سایه ها لبریز شد ، تا شهر شب گیر شرور

صدها تن بی سر خدا ، در کوچه ها پیدا شدند

بر تیر برق هر گذر، مصلوب گشته پیکری

بی تاج خار و جل جتا یاران من عیسی شدند

منقار هر گنجشک پیر ، از گند خون رنگین شدست

آیات شیطانی مرگ در گوشمان زیبا شدند

ما ماندگان ، درماندگان ، از جمع مردان راندگان

کوریم و چشمان ستم ، بر رویمان بینا شدند

آخر کدامین دادگاه اعداممان را حکم داد

شب های پاییزی چرا ، آیینه ی یلدا شدند

امروز ما نوروز نیست ، دیروزمان سبزه نداشت

گویی تمام هفت سین معشوقه ی فردا شدند

تلخیم و شیرینی نبود ، تا تیشه مان در دست بود

افسوس آنان را که زود ، در پای این لیلا شدند

ای مرگ نا هنگام شعر ، اینت چه وقت آمدن

قافیه های این غزل ، تازه کمی گویا شدند

اَرجو الذی اَشرَقَنا ، بانتِجاز ِ وعدهٍ

کز روشنای پرتوش ، رندان چو مولانا شدند

و اکثر فتیان ...

mitia — Fri, 23 Nov 2007 15:34:18 GMT

داشت زالی به روستای تکاو

مهستی نام دختریّ و سه گاو

نو عروسی چو سرو نو بالان

گشت روزی زچشم بد نالان

گشت بدرش چو ماه نو ، باریک

شد جهان پیش پیرزن تاریک

دلش آتش گرفت و سوخت جگر

که انیسی جز او نداشت دگر

از قضا گاو زالک از پی خورد

پوز روزی به دیگش اندر کرد

ماند چون پای مُقعد ، اندر ریگ

آن سر مرده ریگش ، اندر دیگ

گاو مانند دیو از دوزخ

سوی زالک شتافت از مطبخ

زال پنداشت هست عزرائیل

بانگ برداشت پیش گاو نبیل

که مکلموت * من نه مهستی ام

من یکی زال پیر و محنتی ام

گر ترا مهستی همی باید

اینک او را ببر، مرا شاید

اوست بیمار ، من نیم بیمار

تندرستم مرا به او مشمار

بی بلا ، نازنین شمرد او را

چون بلا دید در سپرد او را

به جمال نکو بدو بد شاد

به خیال بدش ز دست بداد

تا بدانی که وقت پیچاپیچ

هیچ کس مر ترا نباشد هیچ **

گویی حکایت منست . هزار بار خوانده امش امروز و سر به حسرت و افسوس تکان داده ام . از دیرباز در تنهایی بوده ام. خو کرده به انفراد و توحّدی دیرین.

ولی چندیست این تنهایی محض ، تنگ تر و ناموزون تر شده است . تحملش دشوارست و ناگزیر اما . در این تنهایی منم که مانده ام ، کتاب هایم ، شخصیت های داستان که در ذهنم می جنبند و رود واگویه ای که به غرقاب جنون می ریزد شاید .

با خودم فکر می کنم چند نفر را در این شهر می شناسم ؟ هزار نفر ؟ ده هزار نفر ؟ یک نفر ؟ آن ها چه قدر مرا می شناسند ؟ چه کسی در این لحظات نا درکجایی به همدمی ام باید بنشیند ؟ از این هم "سایه" ها کدام هم "چراغم" می شود ؟ از آن ها که خندیده ایم با هم کیست که هم پای بغض فروخورده ام بگرید ؟ از آن ها که با هم در مسیری گام زده ایم کیست که یاریگر این روح عاطل باشد ؟ از این صدو سه نفر که در تلفنم نامی و نشانی دارند کدام یک به هم سخنی و همدلی ام پایمردی می کنند ؟ زخم هایم را روی دوش چه کسی باید بگذارم ؟

بعد یاد محیط مجازی می افتم و ده ها هزار نوشته ای که در شکوه از بی کسی نوشته شده اند . یاد روزمره گی مردم می افتم در مترو که چهل دقیقه کلامی بر زبان نمی رانند و به هم خیره می مانند . بی آن که روح سبزی*** ته نگاهشان چنبره زده باشد . یاد خاقانی هم می افتم . شاملو ، نیما و...

و غم این خفته چند خواب در چشم ترم می شکند . ما وانهاده گانیم که در ابهام نامنتظر یک رویای هرشبه در بی کسی دست و پا می زنیم . هزار اخگر ناگرفته ایم که هر یک به شرار خود می سوزیم بی آن که حقارتهایمان را به هرم محیتی پیوند دهیم .

یعنی هیچ کس نیست که بفهمد دستی که در دستی قرار نگیرد از سرما بی حس می شود ؟ باز من می مانم بی قرار شهرام ناظری و مولانا .

*هم من می دانم که عزرائیل ملک الموت است هم مرحوم سنایی . شاعر به تعّمد این کژتابی را آورده که اضطراب و بی سامانی زبان پیرزن را بیان کند .

**شعر از حدیقه الحقیقه حکیم سنایی غرنوی است .

*** خانه سبز را که می بینید صبح ها ؟

پ.ن : بحتری شاعر بزرگ عرب می فرماید:

واکثرَ فتیان ِ الزمان ِ اراذلٌ مَوازینهم فی المجد ِ غیرُ ثقال.

یعنی :

بیشتر جوانان زمانه فرومایگانند که در ترازوی بزرگی و کرامت وزنی ندارند.

دلبرکان غمگین من

mitia — Sat, 17 Nov 2007 21:48:18 GMT

کامران نجف زاده خبر ویژه می خواند :

شنیده شده که بعد از انتشار یک کتاب دلبرکی .....

مردک لجن با لحن ابلیس گونش به نظر خود سکوئیلر مزرعه حیوانات است . یا همان جوجه خروسی که پیشاپیش ناپلئون راه می افتاد و اشتلم می کرد حتی . اشاره اش به کتاب آخر مارکز است که توقیفش کرده اند . ابتدا یاد مزرعه حیوانات می افتم . بعد یاد تیتر نشریه توفیق که "توفیق توقیف شد" و زیرش تصویر کاکا توفیق را در قیف سانسور کشیده بودند . بعدتر به یاد همه توقیف شده ها می افتم .به یاد بیست و سه سال علی دشتی هم .

خبرنگار شایسته ودوست داشتنی ما ، به گونه ای لحن زیرکانه به صدایش می دهد که حس کنی بار دیگر توطئه ی نافرجام ایادی استکبار موهوم و همیشه ناپیدای کاپیتالیست کشف شده است . انگار مارکز قلمش را به جنگ طلبان بی مغز شیطان بزرگ فروخته باشد تا اتحاد ملی و انسجام اسلامی ما ملت غیور همیشه در صحنه را به باد فنا دهد . لمپنیسم همیشه فرو خفته در نهادم بیدار می شود . باز آرزو می کنم که روزی این بلندگوی نفهم را در خیابان ببینم و .... . خدایا یعنی ممکن است ؟

کسانی که اندکی مرا بشناسند دانسته اند بی شک که دست کم در حیات ادبی و فرهنگی گابو برایم اسوه و اسطوره است .به نظرم نه او نیاز به تجلیل و تعظیم از جانب کسی چون من دارد و نه چنین کاری ضروری است . نیازی هم نیست روزنامه اعتماد ، مارکز را به خاطر دوستی اش با فیدل کاسترو توجیه کند . مارکز مارکز است . بزرگ است . بزرگتر از فیدل حتی . پس به گابریل گارسیا مارکز بزرگ کاری نداریم . می خواهیم راجع به خود کتاب و پدیده ای به نام کتاب صحبت کنیم . قبلا اهمیت کتاب را متذکر شده ام پس آن را هم کنار می گذاریم . بحث این را هم که کتاب به ما هو کتاب ، آیا می تواند ضاله و خلاف شان باشد مطرح نمی کنیم . ( بر آنم که نمی شود .) بحث این را هم مطرح نمی کنیم که کتابی با تیراژ پنج هزار تایی اش چقدر می تواند تاثیر گذار باشد. آن هم در جامعه ای که همه با مفهومی به نام کتاب بیگانه اند . نقل این هم نیست که داستان اصولا مفهومی است هنری و ادبی و هدفش نباید و نمی تواند انتقال ارزشی یا تخریب نهادی باشد ( اگر هدفی برای داستان قائل باشیم ) .سخنم را به قیاس هم نمی کشانم که میان کتاب های مارکز و کتاب های چاپ قم که نحوه اطفا غرایز حیوانی بدون نگاه به نامحرم را آموزش می دهد . به این هم اشاره نمی کنم که بی تردید هیچ یک از آنان که کتاب را ممنتوع کرده اند نه کتاب را خوانده اند و نه از ادب بویی برده . نه نیامده ام این ها را بنویسنم . حتی سر تاسف و تحسر در پیش گرفتن هم ندارم .

تنها آمده ام که سپاس و ستایش صادقانه ام را نثار زحمتکشان دستگاه فرهنگ کشور کنم . خدا قوت برادران گمنام همیشه در صحنه . خدا سایه تان را از سر ما رعیت زادگان کم نکند که صلاح و فلاح ما بیچارگان را به فراست عیان می کنید و راه و چاهمان را هم . اصلا خوب کردید به ما فهماندید بعضی شعر ها را باید آدم های گردن کلفت مثل علی معلم بگویند و گرنه می شود مثل پریا که شعر مبتذلی است . خدا خیرتان دهد که یعقوب یادعلی را به مجازات اعمال کثیفش رساندید . ان شاءلله دولت آبادی و معروفی و سایرین هم مثل این مارکز ممنوع القلم بشوند که دیگر ذهن جوانان ما را انباشته از مزخرفات پرورده محافل صهیونیستی نکنند .

ما خودمان رضا سرشار و امیرخانی و شجاعی و زنوزی و راضیه تجار را داریم . چه نیازی به مارکز و پل آستر و موراکامی و این اجنبی های بزغاله است ؟

واقعا آن قدر بی مهار و کلافه ام که هم نثرم از دست رفته و هم بند کلامم گسسته . نمی دانم چه باید بگویم . نمی دانم چه می توانم بگویم . کتاب را امشب از دستفروشی خریدم که مثل سگ می لرزید.در ازای هفت هزار تومان . به ثمن بخس . به کوری چشم همه می خواهم بخوانم . اصلا می خواهم منحرف شوم . اصلا ساقی قهرمان هم کلامش چراغ راه جوانان ایرانی باید باشد. اصلا تف به گور همه دنیا تا روز پنجاه هزار سالی که صادق چوبک به فکرش بود . اصلا .....

اصلا به من چه مثنوی بخوانید :

ای دریغ آن دیده ی کور و کبود

آفتابی اندر او ذرّه نمود

ز آدمی که بود بی مثل و ندید

دیده ی ابلیس جز طینی ندید

چشم دیوانه ، بهارش دی نمود

زان طرف جنبید کاو را خانه بود

ای بسا دولت که آید گاه گاه

پیش بی دولت ، بگردد او ز راه

ای بسا معشوق کآید ناشناخت

پیش بدبختی ، نداند عشق باخت

چون بت سنگین شما را قبله شد

لعنت و کوری شما را ظّله شد

عاشق خویشید و صنعت کرد خویش

دمّ ماران را سر مار است کیش

این غلط ده دیده را حرمان ماست

وین مقلّب قلب را سوءالقضاست

بیهوده گان

mitia — Tue, 06 Nov 2007 17:27:14 GMT

نثار ساحت بلند روح عاصی برادرم امین کفاش زاده

ناسور نعره های بیهوده ی منست

تنها

آن که در رگ دوزخین روزگار گل کرده است

باشد که دندان های جهلشان ، تیزتر گلومان را بفشرد

و چشمان نفرین شده ی اهریمنی شان

به نظربازی شرافتی معدوم خوان بگسترد

ما بیهوده گانیم

که با جمجمه های تهی مانده تر از دست

حرمتگیر ناتوانی چشم هامان

در هم می شکنیم

درمانده ی ریگپویه ، دردمند انکار

و جان می سپریم ، بی نغمه ، بی وصال ، بر عرفرسم یک خار

صدایی اما ، آیا ؟

هیچ

نه سنگی بر سنگی فرو غلطید

و نه خورشیدمان را برآمدنی است

تنها ماییم

که درد را زاده می شویم

در رگ های روزگار گل می کنیم

و بر خارها جان می دهیم

با دست هایی تهی تر از جمجمه

و جمجمه هایی تهی تر از دست

ما ، خون مست رهاورد عدم هاییم

***

نه شریطه است اما در من این جا

و نه ، دستی به دعا خواهم افراشت

صلتی هم نمی خواهم

روزگارا

رهایم کن

پ.ن : عکس متعلق است به مرحوم عزت جانملکی بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایران

دولتمند

mitia — Sat, 03 Nov 2007 19:47:40 GMT

بی حوصله تر از آنم این روزها که چیزی بنویسم . از این روی به مختصری قناعت می کنم . آن قدر که بیان آن چه در این چند روز بر من رفته را کفایت کند .

یک دو روز پیش به لطف دوستی گرانمایه و گرانقدر میهمان اجرای استاد دولتمند خالف شدیم که خود موهبتی بود و نعمتی .من ، علی عزیز و امین .

و این گونه شد که شبی بر من رفت که تا سالیانش نمی توان بر فرش فراموشی نشاند . که را یارای آن است که صدای بی پایاب دولتمند را از یاد ببرد ؟ یا که را می تواند سر آن باشد که چنین شبی را چون دیگر شبی بشمارد ؟

دیگران را نمی دانم . اما ملاحت و حلاوت سحر انگیز صدای این مرد برایم خود دنیایی است شگرف و شگفت که تا سالیانش باید به نظاره نشست . بی سکوت . بی سخن

صدایش وقتی فلکی خوانی می کند یادآور دوران اوج و شکوه فرهنگ و هنرآوری پارسیان است . آن گاه که در بخارا همه را وقت خوش می شد و به دستور امیر نوح سامانی مغنیان در کار می آمدند تا طرب بی اندازه حاصل آید . دولتمند صدای آن مغنیان است گویی . نوای کهنه ای که از زرفنای ناپیدای تاریخ به گوشمان می رسد . مرثیه شکوه از کف رفته دریغساز و شفیق سوز سمرقند و بخاراست که به خال روی اتراک بخشیده شده است .

گویی صدایش نوای خود بیخود آمده انسان است آن گاه که در دامنه کوه های پامیر با ریتم دیوانه کننده طبلک و دایره طنین افکند . کنار هرمه های آتش و چرخه های قامت موزون دخترکان چوپان .

در فلکی خوانی صدایش صدای انسان است که هنوز با همه چیز جز طبیعت پیراسته همیشه اش ناآشناست. صدای دولتمند هیچ چیز ندارد جز انسانیت و از این روی آتش بر جان می زند . رباب و عود و قیچک و فلوتش خود به تمامی سنت است که هنوز نفس می کشد . در عصر آهن ، جیم موریسون ، ایرانسل ، موراکامی و .....

دولتمند صدای انسان است از اعماق نهادش

فارغ از شعر های مولانا و حافظ و صائب و بی توجه به زبان پارسی به موسیقی نیمه بدوی و صدای وسیع این مرد گوش دهید . انگار کسی از ما خودمان را به درون صدا می زند . اگر دیوانه مان نکند بی تابمان باید بکند . این هویت ویران شده ماست که می خواندمان از حنجره بی پایان این مرد . و وای به روزی که این اندک ثروت به جای مانده انسانی هم طعم گس خاموشی بیابد .

و در کنار تمام این ها مولانا و شعر مولانا ، حافظ و شعر حافظ و صائب و شعر صائب را بگذارید تا بدانید که نشنیدن و ندیدن این هنرسازی فرصت سوزی است . بی دریغ .

از علی عزیز سپاسگزارم که خبر این اجرای تکرارناشدنی را به من داد . سپاس علی . به خاطر یکی از بهترین شب های عمرم . چه به قول دولتمند و آن ترانه زیبایش

صید را زنده گرفتن هنر صیاد است .

زندگی دو گانه مهدی اسدزاده

mitia — Tue, 23 Oct 2007 06:53:18 GMT

برای کسی که در زمان یکشنبه 29 مهر به نام گرگیجه برایم کامنت خصوصی گذاشت .

عیب رندان مکن ای زاهد پاکیزه سرشت

که گناه دگران بر تو نخواهند نوشت

من اگر نیکم و بد تو برو خود را باش

هر کسی آن درود عاقبت کار که کشت

از لطفت بسیار خرسند شدم . بی اندازه . از آن روی که گفتی سخت می نویسی خودمانی تر پاسخت را می دهم . به زبانی دیگر .

چه قدر من را می شناسی ؟ به دیگر سخن ما چقدر هم را می شناسیم و این ما تنها شامل من و تو

نمی شود . ما انسانهای گم شده پیچ خورده قرن بیست و یک چقدر فرصت داریم همدیگر را بشناسیم ؟ از من به جز ظاهری در دانشگاه چه دیده ای ؟ از زندگی سختی که بر من رفته من چه می دانی ؟ من تو را می شناسم ؟ از تو و دیگران چه قدر می دانم ؟ بی تردید در مخیله هیچ انسانی نمی گنجد که آن پسرک لوس بی مزه اراذل .... بزرگترین دغدغه اش کتابخوانی باشد . چه کسی گمان می برد آدمی که به زعم تو "چندش" است تمام دغدغه اش کاراکتر داستانش باشد ؟ به همان ترتیب که من گمان نمی کردم کسی پیدا شود که روزی برایش هویت دو گانه من هم قابل اعتنا باشد .

درست است . دو بعدی که از من دیده ای و سایر ابعادی که خوشبختانه ندیده ای به شدت با هم متزاحم و متعارضند . من هم شکی ندارم . اما این مشکل ماست . که نمی خواهیم . که فرصت نمی کنیم .که دوست نداریم همدیگر را به طور دقیق بشناسیم . از من ظاهری می بینی و بس . از تو ظاهری می بینم و بس و به پوسته بیرونی مردمان قناعت می کنیم . شعر نقاب قمیشی را که شنیده ای ؟

و این حکایت ماست . پوست ضخیم و تند نارنج را میبینی و میوه درونش را نه . و آن قدر مست جمال یوسفانه ارزش ها هستی که به جای پوست من دست خود را می بری .

باور کن قصد نیشتر زدن به دمل های چرکین گذشته بیخودم را ندارم . اما من همین ام . با کتاب زنده ام . وقتی فرشته رفت و دیگر هیچ وقت برنگشت احمد شاملو بود که نجاتم داد. وقتی ساسان خودش را حلق آویز کرد ویتگنشتاین و هایدگر نجاتم دادند . بزرگترین دغدغه ام زندگی مژگان کاراکتر ذهنی داستانم است که مدت هاست با من زندگی می کند . شعر می گویم . با خودکشی هم بیگانه نیستم . داستان می نویسم . ادعای خواندن بیشتر آثار ادبیات داستانی را دارم . فلسفه می خوانم . به نظرم خواندن فضیلت است و اندیشیدن. این نثر خاک گرفته هم که می بینی تظاهر نیست . از جان خسته بر می آید . ادعای روشنفکری هم ندارم . و زندگی شخصی ام به همین می گذرد که می بینی . عاشق این طرز زیستنم.

آن هم که تو بارها دیده ای من هستم . منتها کسی که انتخاب کرده ام باشم . شخصیتی که من برگزیده ام بلد نیست بشکند . بلد نیست به خاطر معتاد هایی که در زمستان یخ می زنند گریه کند . دعوا می کند . دنیا را به تمسخر و تسخر می گیرد . داستان های بهلول را خوانده ای ؟ خب تجاهل العارف همین است دیگر. احمد فردید مرحوم هم همین طور بود .

وقتی از دیگران قول می گیری که زخم ها و دردهایشان را پذیرا باشی . وقتی آن قدر حساس می شوی که هر روز هزار زخم ناخواسته بر پیکره ات جا خوش می کند . وقتی تمام دردهای شهر کثیفت را به دوش می کشی و هیچ کس نمی فهمد همین طور می شوی . وقتی دیگران همدردی ها و دوستی هایت را به پای وظیفه بگذارند . و وقتی هزار چیز دیگر رخ بدهد پنهان می شوی . پشت یک نقاب . هر چه مسخره تر بهتر . لااقل می توانی به خودت دروغ بگویی . شاید یادت برود که بچه های رباط کریم در جوی آب حمام می کنند . متوجهی؟ دارم به خودم دروغ می گویم . پیش از آن که به تو یا هر کس دیگر دروغ بگویم دارم به خودم دروغ می گویم . تا نشکنم . تا دوام بیاورم .

این که این جا را راه اندازی کردم به این سبب بود که از یاد نبرم که من این هستم . که نفس بکشم . که نمیرم . قصد دروغ گویی به کسی و فاضل نمایی هم ندارم . داشته های عزیز شخصیتم را برای خودم نگاه می دارم . در یک جعبه غلطانداز که هیچ متوقعی به فکرش نرسد در چنین جعبه ای چنان چیزی هست . و هر بار در خلوت خودم به این داشته ها نگاه می کنم و آرام می شوم . که هنوز دردهای دیگران مهم تر از درد من است .یا از هر چیز دیگر .

یکی از دوستان بسیار خوبم را در مترو پیدا کردم . با یکی از همان بچه های دانشگاه که بارها با من دیده ای در حال خندیدن در مترو بودیم . او هم با تاسف به ما نگاه می کرد . وقتی دوستم رفت برگشتم به خودم و کتاب منطق مظفر را باز کردم تا مطالعه کنم و این سرآغاز دوستی من با آن بنده خدای شگفت زده کنار دستم بود . چهره با نقاب چهره بی نقاب .

تو هم نقابی داری . حتما . بی شک . ولی لابد پشت نقاب آن قدر برایت مهم نبوده که مثل من بشوی یا .....

مخلص کلام . من اعتمادم را به دنیای بیرحم بیرون از دست داده ام . این دنیا با آدم های حساس که زبان کلاغ ها را می فهمند میانه ای ندارد . اگر آن نقاب را نزنم همین اندک هم از بین می رود .

برایم هم چاک سینه مریم مجدلیه مهم نیست . باور کن . مهم آن یهودای خائن است و نگاه شرمسارش به مسیح .

ما را به سی سکه می فروشند باورت می شود ؟

تکمله : خیلی سعی کردم ادبی نشود .

تکمله بعد از این: امیدوارم نظرت را در کامنت بنویسی و امیدوارم یک حداقل ارتباطی هم بگذاری که مجبور نشوم جوابت را در ملاعام بگویم

تکمله سوم : لطفا اگر کسی احساس می کند کامنتش در این باب ضروری نیست نگذارد .

تکمله آخر : نا امیدم مکن از سابقه لطف ازل

تو پس پرده چه دانی که خوبست که زشت

حافظانه

mitia — Fri, 12 Oct 2007 14:09:18 GMT

گفته اند بیستمین روز مهر را به بزرگداشت حضرت حافظ اختصاص داده اند . یک روز خاص که در آن هر از خود بی خبری که دستی بر آتش هدایت دستگاه غول پیکر و فرسوده فرهنگ کشور داشته باشد به یاد ایشان

می افتد.

تعدادی از اساتید سالدار و غبارگرفته که عمر را در آموختن بحور و عروض متروک و مهجور به سر آورده اند سخنی چند در اهمیت مقام ادبی جناب حافظ برزبان می رانند . احتمالا بازدید از مقبره ایشان هم رایگان خواهد بود . در خجسته ترین رخداد ممکن است گروهی با اشعار حضرت ساز وطربی کنار مزار ایشان به راه بیندازند که هم فال است و هم تماشا .

باید به درگاه خداوند سپاس گزارد که هیچ ملتی اعم از ترک و عرب و ترکمن و افغان در پی مصادره ایشان به نفع ملیت دیگری نیست . حضرت حافظ تا سالیان سال به خود ما تعلق دارد و ما می توانیم همچنان بیستم مهرهای بی شمار دیگری را به نام ایشان سند بزنیم و مدام مقالات تکراری بی فایده در جراید چاپ کنیم .

بی تردید حافظ متعلق به ماست . ما که می گویم منظورم ملت ایران است . همگی مان. حافظ متعلق به احمد شاملو است آن گاه که دهری مسلک و رند و کفر گویی بیش نیست که ریا و تزویر زمانه و حاکمانش را مردانه به سخره گرفته است .

حافظ متعلق به مرتضی مطهری است. آن گاه که عارفی است مستغنی از ماسوی و غرقه در جذبه حضرت حق که در تماشاگه راز چیزها دیده و اینک در جامه ناتوان بلاغت و فصاحت اعلای بشری اش همان چیزها را اندک اندک در کام ما تشنگان می ربزد .

حافظ متعلق به بهاالدین خرمشاهی است آن گاه که عمری را به حافظ خواندن و حافظ دانستن گذرانده باشد و دریغ هم ندارد . چرا که حافظ خواندن خود مزد خویش است .( بگذریم که همین آدم از همه کمتر حافظ را می شناسد)

حافظ متعلق به پیرمرد های فسیل شده عرصه ادبیات است آن گاه که برای بیان هرگوشه فنون معانی و بیان و صنایع ادبی بیتی ژرف وآراسته از غزلیاتش را شاهد مثالشان کنند .

حافظ متعلق است به گوته آلمانی آن گاه که از سر شوق می سنایدش .

حافظ متعلق به کیارستمی است آن گاه که مطلقا مدرن بخواندش برایمان.( مطلقا مدرن و مطلقا غیر ضرور)

حافظ متعلق به کودکی است که تمنای نگاهش عابران عجول را دست به جیب می کند تا آینده خود را روی ورق های کوچک و کهنه فال بیابند. و چه بسا بیشتر از همه ما حافظ به او تعلق دارد .

چنین است که از دیرباز هر کسی از ظن خود یار حافظ شده است . همگان در آیینه حافظ خود و عقایدشان را

می جویند و عجیا که از هر مرام و مسلک و آیین حافظ را در کیش خود می دانند . (و شاید اعجاز هرمنوتیک که گفته اند همین باشد).

از سرو چمان من چرا میل چمن نمی کند یکی انتظار فرج را به یاد می آورد و دیگری فراق معشوقه اش را و سومی به دوری اقبال و فرو خفتن ستاره بختش اشاره می کند . دیگری هم لابد به حق مسلم ملت ایران در ....

بی تردید حافظ تمام این هاست . و بی تردید تنگ نظریست که حافظ را در گروهی خاص محدود کنیم . حافظ حافظه جمعی فرهنگ ایران است . لسان الغیب است . واین غیب که حافظ زبانش است مکان لامکان انسانیت و آزادگی است و نه هیچ امر ماورایی دیگر. و این زبان نه شعر حافظ ، که خود حافظ است . چرا که حافظ خود تمام شعر و شاعرانگی تاریخ ادب است.

آن قدر جامع است که نیازی به تفسیر نداشته باشد . تفسیر حافظ خود حافظ است . حافظ دنیای خاص خود را ندارد.این دنیاها هستند که هر یک حافظ خاص خود را دارند . راه های رسیدن به حافظ در دنیای شعر به تعداد خوانندگانش است . که قرن هاست وی در مقام خدای گونه اش بر ملکوت ادب معارضی نیافته است .

به حق وی را خاتم الشعرا خوانده اند که بعد از او شعری نیامده است . و به زعم دیگرانی چند باید وی را خاتم فرهنگ نیز خواند چرا که هویت ملی ایران و ایرانی از عرفان و عشق و انسانیت تا حماسه و آزادگی و شجاعت در دیوان وی به حد اعلای ایرانی – بشری اش رسیده است.

این حافظ است . حافظ ما . حافظی که هیچ ملت و جمعیتی نمی تواند مصادره اش کند . چرا که بر خلاف جناب شیخ الرییس و حضرت مولانا و رودکی که محل ادعای دیگران هم هستند حافظ بخشی از فرهنگ ایرانی نیست

. تمام فرهنگ ایرانی است . و هیچ کسرا توان آن نیست که فرهنگ و هویت ما را تماما مصادره کند .

هدفم از نوشتن این پست تکرار مکرراتی که همه می دانیم نبود . هر چند که به قول حضرت مولانا :

مجملش گفتم نگفتم زان بیان ورنه هم افهام سوزد هم بیان

می خواستم ابتدا به زندگی حافظانه و مانیفیست حافظ بپردازم و راه هایی که حافظ برای رند و آزاده زیستن در اختیارمان نهاده است .اما دریغم آمد از ستمی که ما به حافظ وبه تبع آن به خودمان روا می داریم چیزی نگویم .

به راستی غیر از فالنامه ها و دیوان های بی کیفیت در شمارگان بالا چند کتاب در سال راجع به حافظ چاپ شده است ؟ چند پژوهش ؟ چند نشست و همایش وسمینار ؟ این همه از اهمیت حافظ گفتم که بپرسم ما برای حافظ و در واقع برای خودمان چه کرده ایم ؟ آیا حاضریم نیمی از آن چه صرف ساخت ضریح امامان معصوم کرده ایم صرف ساخت آرامگاهی ماناتر و با شکوه تر برای حافظ کنیم ؟ آیا به جز همان مراسم بی اهمیت تشریفاتی که در ابتدا آمده کار دیگری برای حافظ کرده ایم ؟ انجمن حافظ شناسی ما چه می کند ؟ کجاست ؟ به یاد بیاوریم که قدر مولانا را هم نداستیم و نمی دانیم . و دیگران را . پرسش اساسی این است

چه زمانی می خواهیم حافظ را دریابیم ؟ و خودمان را .....

وکلام آخر:

با مدعی مگویید اسرار عشق ومستی

تا بی خبر بمیرد در درد خودپرستی

عاشق شو ار نه روزی کار جهان سر آید

ناخوانده نقش مقصود از کارگاه هستی

دوش آن صنم چه خوش گفت در مجلس مغانم

با کافران چه کارت گر بت نمی پرستی

***

سلطان من خدا را زلفت شکست ما را

نا کی کند سیاهی چندین درازدستی

در گوشه سلامت مستور چون توان بود

تا نرگس تو گوید با ما رموز مستی

آن روز دیده بودم این فتنه ها که برخاست

کز سرکشی زمانی با ما نمی نشستی

***

عشقت به دست طوفان خواهد سپرد حافظ

چون برق ازین کشاکش پنداشتی که جستی