میتیا

ما  در کجا هستیم وای ، مادر که من ها ما شدند

وین شعله های سخت میر  مغلوبه ی فردا شدند

از پچپچه ، از زوزه ها در این شب نفرت زده

ترسیده بودم من ولی بعضی چه بی پروا شدند

از سایه ها لبریز شد ، تا شهر شب گیر شرور

صدها تن بی سر خدا ، در کوچه ها پیدا شدند

بر تیر برق هر گذر، مصلوب گشته پیکری

بی تاج خار و جل جتا یاران من عیسی شدند

منقار هر گنجشک پیر ، از گند خون رنگین شدست

آیات شیطانی مرگ در گوشمان زیبا شدند

ما ماندگان ، درماندگان ، از جمع مردان راندگان

کوریم و چشمان ستم ، بر رویمان بینا شدند

آخر کدامین دادگاه اعداممان را حکم داد

شب های پاییزی چرا ، آیینه ی یلدا شدند

امروز ما نوروز نیست ، دیروزمان سبزه نداشت

گویی تمام هفت سین معشوقه ی فردا شدند

تلخیم و شیرینی نبود ، تا تیشه مان در دست بود

افسوس آنان را که زود ، در پای این لیلا شدند

ای مرگ نا هنگام شعر ، اینت چه وقت آمدن

قافیه های این غزل ، تازه کمی گویا شدند

اَرجو الذی اَشرَقَنا ، بانتِجاز ِ وعدهٍ

کز روشنای پرتوش ، رندان چو مولانا شدند

نثار ساحت بلند روح عاصی برادرم امین کفاش زاده

ناسور نعره های بیهوده ی  منست

                                 تنها

                                   آن که در رگ دوزخین روزگار گل کرده است

باشد که دندان های جهلشان ، تیزتر گلومان را بفشرد

                            و چشمان نفرین شده ی اهریمنی شان

                                به نظربازی شرافتی معدوم خوان بگسترد

ما بیهوده گانیم

       که با جمجمه های تهی مانده تر از دست

              حرمتگیر ناتوانی چشم هامان

                                       در هم می شکنیم

درمانده ی  ریگپویه ، دردمند انکار

و جان می سپریم ، بی نغمه ، بی وصال ، بر عرفرسم  یک خار

صدایی اما ، آیا ؟

                  هیچ

                     نه سنگی بر سنگی فرو غلطید

و نه خورشیدمان را برآمدنی است

تنها ماییم

که درد را زاده می شویم

            در رگ های روزگار گل می کنیم

                             و بر خارها جان می دهیم

                                     با دست هایی تهی تر از جمجمه

                                      و جمجمه هایی تهی تر از دست

                                      ما ، خون مست رهاورد عدم هاییم

                                        ***

نه شریطه است اما در من این جا

               و نه ، دستی به دعا خواهم افراشت

                                           صلتی هم نمی خواهم

روزگارا

                رهایم کن

پ.ن : عکس متعلق است به مرحوم عزت جانملکی بازیکن سابق تیم ملی فوتبال ایران

تا  می نپنداری دلم ، در بند چشمان تو بود

آن را مسلمان کرده ام ، کاین کفر ایمان تو بود

من در طوافی ناگزیر،عمریست دل خون کرده ام

تف بر دلی که سال ها در حکم قربان تو بود

شطرنج بازی کرده ای ، با بخت و قلبم شاه من

کاین چون سپید آن چون سیه در امر وفرمان تو بود

حوا و سیب افسانه ات تا خام عریانی شوم

چون گرگ و یوسف بی گنه ، جانم به زندان تو بود

پاکم ز آتش باک نیست ، اما نه این هر آتشست

صدها سیاوش اندر آن مغموم وسوزان تو بود

در ژرف چاه بیژن ام ،هین خوان هشتم اینک است

دیده ندید این دام را از بس که حیران تو بود

کم کم به من گردد شبیه آن کوه سنگاسنگ تن

چون استواری کرد بر آن تیشه کز آن تو بود

از این هزاران مهر من وز بی شماران جور تو

شد یک غزل پیدا ولی آن هم به دیوان تو بود

بی هوس مردمانی

   که دست خودخواهی شان ، به تکاپو وامی دارد

        این سان صعب ، وبی مجال آسودنی هیچ

زیر آفتاب چرکمرده تابستانی

   که زخمی خونبار را می ماند

      از لاش مجروح وگندیده ی  پای یک سرباز

و دمل های منطق ، بر ارواح نحیف وافسرده شان می روید

   و منطق عینی گرای دمل ها

      بر ذهن هاشان

این ، امروز ماست

   در شرشرای لجن آلود یک کهنه جوی

      که بازش ساخته اند

         و در بختیاری  پا درگریز یک نغمه سحرآلود

            میان ابهام ناپاک اصوات جاز

                 در جهانی که برنامه طلوع خورشیدش ، به کلی لغو شده است .

و انسان اینک

   سر به تیغ ابراهیم دانسته هایش نهاده است

      مطاع وطغیان مرده

         کارد را باید گفت

              تا ببرد رگ  بی رمق مانده  حس های مرا

                   کارد را باید گفت.

                                                                             ۲۸/۴/۸۵

تقدیم به امین عزیز

بس عبث می خندی

ای زخون یارم لبانت گلگون

بس عبث میخندی

تو

 مست و مغرور و سهی ، سینه فراز

نعره از جان میکشی فتح مرا

چرک مکر و کینه و کبر و ریا

خون مردان و زنان و کودکان

روی دستت مانده و حسرت مرا

                                                ***

هین

به خواری گریه ام را مینبین

من ،

اسیر داغ بی همراهی ام

بندی ضعف وضلال مردمان

مثل غم ، مغرور ومغبون وضجور

چون همیشه در امید ناجی ام

                                                ***

خسته ام لیکن نجیب  و ساده نه

خسته ام لیکن ز پا افتاده نه

گر چه در کنجی اسیر خود شدم

چون فضای خانه گنگ و بی امید

عاقبت دردم ز من ما می شود

کنج خانه ها نه وسجاده  نه

                                                                14/12/1386

خنده ای کودکانه سکه ها را

        و رقصی مستانه میان تنگ بلور

                                                بی جام باده

                                                           بی زلف یار

امسال ، هر سال است

                 هنوز سین هقتم سیب سرخی است

                                                     و یا محول ، می بارد

و تخم مرغ ها به سان هرزه های رنگ رنگ  شهر

                                             به تلنگری ، تمام خود را می بخشند

و قامت افراشته ی دستان کوتاه وکوچک ، عیدی را

                                                         هنوز هست

و سین ها وکین ها به تکرار دوره می شوند

سالی دیگر

می گذرد با کوله باری انبوه ، از پیچ کوچه های شهر

                              و یک بغل درد و اندوه ، تلخ چون قرابه ی زهر

                                                                                      در کامم

این عید من بی توست

...

                                                                                      1/1/1386

از در تنگ وارد شوید زیرا دری که بزرگ و راهی که وسیع است ،

به هلاکت منتهی میشود  و کسانی که این راه را می پیمایند بسیارند .

اما دری که به حیات منتهی می شود تنگ ، و راهش دشوار است 

و یابندگان آن هم کم هستند

                                                 انجیل متی باب 7 آیه 13

چشم می گردانم

         باشد دستی که یاریم کند

                  خود اگر مجروح دستان مردی ، یا سرد دستان زنی بی جان باشد

 خود هر چه تواند بود

                  تنها یاریم کند

مسافر هزار ساله ی بیابان با خود می گفت

                                                    ***

گام می فرساییم

           با بار سنگین عطش تند وتب آلود تنهایی

                                    بر شانه هامان

با گودال ژرف و ناگزیر یاسی مرموز

                                    که در سینه می ژیغد

و با نرمای لزج اکراه

                     بر دست هامان

گام می فرساییم ، به سودای آن معبر تنگ

                                         و سوگند سرگشتگی هامان را

هم  هزار سال اگر بپاید  - این کهنه سفر که ما راست –

                                        ما مردانیم و تاغروب خون هامان بر پای

اشباح کهنه پوش خاکستری ، در چرک صبح بیابان مغروق

                                                    می خواندند

                            ***

ایزد را سپاس وشکر شاید ،

                               که بیابان را  آفرید و آسمان را

و جهان را چون دایه ای مهربان ،

                                سینه در کام من نهاد

سپاست باد خدایگان من ، سپاست باد

                                  شغال سپید خون آلود میگفت،

 و خود بر منبر خون آلود هزار و یک پیکر پاره ،

                                                                             سخن می راند

                                                                                                19/4/1384

الان حال وهوای من با سه سال پیش خیلی تفاوت دارد..همین یک غزل را هم بیشتر در این حال وهوا ندارم.

به هر حال بخوانید .

مردانه مرده اند مردان بی مرید

مرگی شکوه ناک ، مثل عطش سپید

در رقص خنجرین شمشیر وتیرها

یک یک نگون شدند وخورشید خون دمید

مرگی شقایقین سجودی به حمد برد

بر قامت بلند عشقی که می رهید

به خاک وخون کشیده شد چشمه ای ولی

با غربت زلال عشقش به آسمان پرید

شد خوان خون ز خیانت به پا ولی

دستان ناتوانشان از خدا چه چید ؟

من مات شاه بی سپاهم شدم که مرگ

از روی ماه او به مرز عدم رسید

زینب فرو شکست در من هزار بار

وقتی که من به سوی گودال می دوید

حالا که قلب من سر نیزه می تپد

آن ها ترم هنوز از هر چه شد پدید

من از حضور عشق انکار لحظه ام

زینب به جز جمال ، چیزی زغم ندید

                                                                                              عاشورا سال ۱۳۸۳

این بحر وجود آمده بیرون ز نهفت

                                            کس نیست که این گوهر تحقیق بسفت

هر کس سخنی از سر سودا گفتند

                                           زان روی که هست کس نمی داند گفت